Na osiedlach strzeżonych nie ma kryzysu

W „Życiu Warszawy” z 13 grudnia 2009 roku ukazał się artykuł Moniki Góreckiej-Czuryłło pt. „Bieda zagląda na strzeżone osiedla”. Pięć dni później w radiowej Trójce usłyszeć było można reportaż Marcina Pośpiecha na podobny temat. Teraz problem chronionych osiedli stołecznych zawitał w Poznaniu w formie trochę zmienionej, bo zupełnie lokalnej. Czy na tutejszych osiedlach strzeżonych ich mieszkańcy mogą spać spokojnie, czy też muszą godzić się z różnymi utrudnieniami i niedogodnościami narzuconymi im przez firmy osiedlami zarządzające?Co było w „Życiu Warszawy”?

Dzisiejsza sytuacja na osiedlach strzeżonych w Warszawie, których liczba podobnie jak w całej Polsce nieustannie rośnie (w Poznaniu wśród realizowanych inwestycji co najmniej połowa jest ogrodzona), nie maluje się w różowych barwach. Firmy nimi administrujące z powodu kryzysu tną koszty i redukują na przykład oświetlenie albo ilość chroniących obiekty strażników.
Z kolei place zabaw dla dzieci bywają ograniczane do minimum, a zdarza się też, że fontanny są wyłączane. Przez to osiedla po prostu stają się brzydkie. Ich mieszkańcy czują się oszukani. Zainwestowali w końcu niemałe sumy w swoje mieszkania w ładnej i bezpiecznej okolicy, a teraz wszystko jest inaczej. Jednak wcale nie jest to jeszcze koniec kłopotów warszawiaków, bo na wszystkich tamtejszych osiedlach strzeżonych szykują się kolejne cięcia kosztów. I tak planowane są np. referenda w sprawie redukcji oświetlenia na klatkach schodowych i w piwnicach.

Co jest u nas?

Spokojny sen poznański. Tyle, nic więcej. Jak to? Wychodząca z poznańskiego osiedla strzeżonego pod nazwą Zielone Tarasy dziewczyna z dużym, pięknym bokserem przy nodze mówi:
– Ja nie widzę tu żadnych oszczędności w postaci wyłączania świateł, a przecież wychodzę z psem co wieczór i światło jest mi potrzebne.
Wynika z tego, że oszczędności w postaci redukcji oświetlenia odpadają, może więc ochrona?
– Ochrona jest taka jak zawsze – dodaje i zaraz odchodzi gdzieś się spiesząc.
Wchodzimy więc w głąb Zielonych Tarasów. Oczy wszystkich zagadniętych mieszkańców robią się duże i okrągłe ze zdumienia.
– Nie, światło jest takie, jak zwykle. Nie zauważam też żadnych innych oszczędności – deklaruje Irena Ziętek. Wraz z mężem są właśnie w trakcie wnoszenia ogromnych siat i toreb z zakupami z samochodu do swojego mieszkania. Ochroniarze i pani z osiedlowej administracji także twierdzą, że wszystko jest tak jak dawniej. W zarządzie firmy DN nieruchomości – zarządzającej osiedlem – Eugeniusz Lorentz z działu administracyjnego twierdzi jednak, że oszczędności robione są zawsze.
O jakie oszczędności więc chodzi? Nie wyłącza się oczywiście oświetlenia, tylko np. instaluje żarówki energooszczędne, a przy lampach mogą być zakładane odpowiednie czujki ruchu. W ekstremalnych przypadkach w samych lampach, w których jest miejsce na trzy żarówki, palą się dwie albo wyjątkowo jedna.
Podobnie jest na pobliskiej ul. Katowickiej i osiedlu Polanka oraz na ul. Naramowickiej i osiedlu na Winogradach 2, gdzie zarządcą jest firma Ataner. Tutaj również nikt nie odczuwa niedogodności związanych z brakiem oświetlenia czy ochrony. Poznań to nie Warszawa.

Architektonicznie

Zmniejszanie oświetlenia czy unieruchomienie fontanny zmienia projekty architektów. To fakt. Jednak, co wyczytaliśmy w „Życiu Warszawy”, ich zdania są tutaj podzielone. Maciej Majewski z warszawskiej pracowni S.A.M.I. Architekci uważa, że wszelkie zmiany wyglądu osiedla, a taką zmianą na pewno jest redukcja oświetlenia czy wyłączenie fontanny, powinny wcześniej uzyskać zgodę architektów, bo to ich autorskie pomysły, pod którymi się podpisują. Z kolei architekt i urbanista Grzegorz Buczek mówi:
– A ja bronię samodzielności wspólnot. Są właścicielami obiektów i mają prawo nimi zarządzać zgodnie ze swoimi możliwościami i potrzebami.
Dobrze, że mieszkamy w Poznaniu, w którym kryzys nie zawitał w tak drastyczny sposób na osiedlach strzeżonych jak w Warszawie.

Na zdjęciu: Mieszkańcy osiedla Polanka nie dostrzegają oszczędności w gospodarowaniu na osiedlu

Drukuj